ഇതാണ് ജീവിതം .... ഇതാണ് ലോകം...

               നമുക്കുചുറ്റും സംഭവിക്കുന്നതും നടക്കുന്നതുമായ കാര്യങ്ങള്‍ കാണുബോള്‍ നമ്മള്‍ ആലോചിക്കാറില്ലേ " എന്താ എനിക്കിങ്ങനെ സംഭവിക്കുന്നത്..?? എന്താ ഈ സമൂഹത്തില്‍ നടക്കുന്നത്‌  ?? " എല്ലാത്തിനും ഉത്തരം ഇതാ ഈ ചെറു കഥയിലൂടെ ...

ഒരിക്കല്‍ ഒരു  കുട്ടി  പുഴയുടെ അരികത്തൂടെ  നടക്കുകയായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ്‌ മീന്‍ പിടിക്കാന്‍ ഇട്ട വലയില്‍ കുടുങ്ങിയ മുതലയെ കണ്ടത്‌. കുട്ടിയെ കണ്ടതും 

മുതല : എന്നെ ഈ വലയില്‍നിന്നും രക്ഷിക്കാമോ ...? അല്ലെങ്കില്‍ ആ   ഗ്രാമത്തിലെ ആളുകള്‍ എന്നെ കൊന്നുകളയും 

കുട്ടി :  ഞാന്‍  നിന്നെ രക്ഷപെടുത്താം. പക്ഷെ നീ രക്ഷപെട്ടാല്‍ എന്നെ ഉപദ്രവിക്കില്ലന്നു എന്താ ഉറപ്പ്‌..??

മുതല : എന്നെ രക്ഷപെടുത്തിയവനെ ഞാന്‍ എങ്ങനെ ഉപദ്രവിക്കും ...?? ഒരിക്കലുമില്ലാ ... 

അവന്‍റെ വാക്കുകളില്‍ വിശ്വാസം തോന്നിയ   കുട്ടി വെള്ളത്തില്‍ ഇറങ്ങി വലയില്‍ കുടുങ്ങിയ  തലഭാഗത്തെ കണ്ണികള്‍ ഓരോന്നായി പൊട്ടിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. തലഭാഗം രക്ഷപെട്ടതും  മുതല പെട്ടന്നു ആ കുട്ടിയുടെ കാലില്‍ കടിച്ചുപിടിച്ചു. 

കുട്ടി ; നിങ്ങളെ രക്ഷപെടുത്തിയ എന്നെ ഉപദ്രവിക്കുന്നത് ശരിയാണോ..    മാത്രമല്ല നിങ്ങള്‍ എന്നെ ഒന്നും ചെയ്യില്ലാന്ന് ഉറപ്പുതന്നതല്ലേ ...??? 

 മുതല പറഞ്ഞു   :   "  ഇതാണ് ജീവിതം .....ഇതാണ് ലോകം ...."

 ഈ വാക്കുകള്‍ കുട്ടിക്ക് വിശ്വാസം ആയില്ല . ആ വഴി വന്ന ഒരു പക്ഷിയോടു കുട്ടി കാര്യങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു.  എന്നിട്ട് ചോദിച്ചു.

കുട്ടി :" ഇതാണോ ജീവിതം ..ഇതാണോ ലോകം.....?? " 

 പക്ഷി : ആകാശത്തുകൂടി പറക്കുന്ന ഞങ്ങള്‍ മറ്റുള്ളവരെ  പേടിച്ചു മുട്ട ഇടുന്നത് വലിയ മരത്തിന്‍റെ കൊമ്പുകളിലാണ്. എന്നാലും പാമ്പുകള്‍ ഈ മരങ്ങളുടെ മുകളില്‍ ഇഴഞ്ഞുകയറി ഞങളുടെ മുട്ടകള്‍ കഴിക്കാറുണ്ട് അതുകൊണ്ട് “ ഇതാണ് ജീവിതം ....ഇതാണ് ലോകം "

ഇതും പറഞ്ഞു  പക്ഷി പറന്നുപോയി. എന്നിട്ടും കുട്ടിക്ക് വിശ്വാസം വന്നില്ല. അപ്പോള്‍ അതുവഴി വന്ന ഒരു കഴുതയോട് ആ കുട്ടി ചോദിച്ചു...

കഴുത്ത :  ഞാന്‍ എന്‍റെ യജമാനനുവേണ്ടി എനിക്കാരോഗ്യം ഉള്ളപ്പോള്‍ നന്നായി അധ്വാനിച്ചു. ആ സമയത്ത് അദ്ദേഹം എന്നെ നന്നായി പരിപാലിക്കുകയും ചെയ്തു. പക്ഷേ ഇന്ന് എനിക്കാരോഗ്യം കുറഞ്ഞപ്പോള്‍ അദ്ദേഹം എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചു. എന്നെ നോക്കാനിപ്പോള്‍ ആരും ഇല്ലാ.. അതുകൊണ്ട് " ഇതാണ് ലോകം.... ഇതാണ് ജീവിതം...”

എന്നിട്ടും കുട്ടിക്ക് വിശ്വാസം ആയില്ല. അപ്പോള്‍ അതുവഴി ഒരു മുയല്‍ വന്നു. മുതലയുടെ വായില്‍ കുടുങ്ങിയ കാലുമായി നിക്കുന്ന കുട്ടിയെ  കണ്ടതും കാര്യം തിരക്കി. കാര്യംമനസ്സിലാക്കിയ മുയല്‍ കുട്ടിയെ രക്ഷപെടുത്തണമെന്നു തീരുമാനിച്ചു. 

മുയല്‍ : നിന്നെ രക്ഷപെടുത്തന്‍  വന്ന ഈ കുട്ടിയെ  ഉപദ്രവിക്കുന്നത് ശരിയാണോ ...??   

മുതല : " ഇതാണ് ജീവിതം ... ഇതാണ് ലോകം ...” 

മുയല്‍ : എനിക്ക് നീ പറയുന്നത് ഒന്നും മനസ്സിലാകുന്നില്ല. നീ ആ കുട്ടിയെ വിട്ടിട്ട് എന്നോട് നന്നായി സംസാരിച്ചുകൂടെ ...

മുതല :  കുട്ടിയെ രക്ഷപെടുത്താനല്ലേ നീ '' മനസ്സിലാകുനില്ല ''  എന്ന് പറയുന്നത്

മുയല്‍ : ആ കുട്ടി രേക്ഷപെടാന്‍ നോക്കിയാലും നിനക്ക് അവനെ വാലുകൊണ്ട് അടിച്ചു വീഴ്താലോ.. 

 മുതല ആലോചിച്ചപ്പോള്‍ അത് ശെരിയാ... അവന്‍ വാ തുറന്നതും കുട്ടി പെട്ടന്നു പുറകോട്ടു മാറി..  രേക്ഷപെടാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന കുട്ടിയ കണ്ട മുതല വാലുകൊണ്ട് അടിച്ചു വീഴ്ത്താന്‍ സശ്രമിച്ചു .അപ്പോഴാണ്‌ മുതലക്ക് മനസ്സിലായത്‌ തന്‍റെ തല മാത്രമാണ് വലയില്‍ നിന്ന് രക്ഷപെട്ടത്, ബാക്കി ശരീരംമുഴുവന്‍ വലയില്‍ തന്നെയാണെന്ന് .

രക്ഷപെട്ട കുട്ടി ഓടിച്ചെന്നു ഗ്രാമവാസികളെ വിളിച്ചുകൊണ്ട് വന്നു.  വലയില്‍ കുടുങ്ങിയ മുതലയെ അവര്‍ തല്ലിക്കൊന്നു. 

ആളുകള്‍ വന്നപ്പോള്‍ അവരുടെ കൂടെ ഒരു വളര്‍ത്തുപട്ടിയും വന്നിരുന്നു. പുഴയുടെ അരികത്തു നിന്ന ആ മുയലിനെ കണ്ടപ്പോള്‍ ആ പട്ടി ഓടിച്ചു അതിനെ പിടിച്ചു കൊന്നു. 

തന്നെ സഹായിച്ച ആ മുയലിന്‍റെ അവസ്ഥ  കണ്ട കുട്ടിക്ക് ഒരു കാര്യം മനസിലായി. അവന്‍ മനസ്സില്‍ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു....

                                '' ഇതാണ് ജീവിതം... ഇതാണ് ലോകം ''

 

കുട്ടിക്കാലം

                                              
                                    ഭ്രാന്തന്‍റെ  വീട്   ഒരു കുന്നിന്‍ ചെരുവില്‍ ആയിരുന്നു. ഏറെ നല്ല മനോഹരമായ ഒരു കുന്നിന്‍പ്രദേശം.ഒരുവശത്തുകൂടെ കയറി മറുവശത്തിന്‍റെ  തുടക്കം ആയിരുന്നു ആ വീട്. മരത്തടികൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ കട്ടിലകളും ജനലുകളും കഴിക്കോലുകളും മേഞ്ഞത് ഓടുകൊണ്ടായിരുന്നു.വെട്ടുകല്ലുകൊണ്ടായിരിരുന്നു ആ വീട് ഉണ്ടാക്കിരുന്നത്. ചാന്തുകൊണ്ട്  തേച്ച ചുവരുകള്‍ പോട്ടിപോളിഞ്ഞുതുടങ്ങിരുന്നു.മുറ്റത്തുനിന്നും ചാഞ്ഞുകിടന്ന മാവിന്‍റെയും  പേരയുടെയും പഴങ്ങള്‍ വീണു ഇടക്കൊക്കെ ആ  വീടിന്‍റെ ഓടുകള്‍ പോട്ടാറു ണ്ടായിരുന്നു. വീടിനു ചുറ്റിലും ആഞ്ഞിലിയും  പ്ലാവും കൊന്നമരവും കശുമാവും എല്ലാം ഉണ്ടായിരുന്നു.രാവിലെ മുല്ലപൂവിന്‍റെ  മണം ആ പരിസരമെങ്ങും പറക്കും.അവിടേക്ക് വെള്ളം കൊണ്ടുവന്നിരുന്നത് തൊട്ടടുത്ത പാറകെട്ടില്‍ നിന്നായിരുന്നു. രാത്രിയാകുമ്പോള്‍. അപ്പുറത്തെ മുക്കുവന്‍ മലയില്‍ നിന്നും ചെന്നയികള്‍ ഓളിയിടുന്നത് കേള്‍ക്കാം.എല്ലാംകൊണ്ടും പ്രകൃതിരമണീയമായ സ്ഥലം .


                                                              രാവിലെ  വാതില്‍ ആരോ മുട്ടുന്ന ശബ്ദം കേട്ടാണ് അയാള്‍ വാതില്‍ തുറന്നത്. തുറന്നപ്പോള്‍ കണ്ട കാഴ്ച അവന്‍റെ മനസിനെ തകര്‍ക്കുന്നതായിരുന്നു. കേട്ടിച്ചുവിട്ട പെങ്ങള്‍ നിറവയറുമായി ദാ മുന്നില്‍ നില്‍കുന്നു.കുറെ ഉടുപ്പുകള്‍ പ്ലാസ്റ്റിക്‌ കൂട്ടില്‍ വാരി നിറച്ച് , മുഷിഞ്ഞ ഇരുണ്ടചുവന്ന സാരയും ധരിച് നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളും ക്ഷീണിച്ച മുഘവും അഴിഞ്ഞുവീണ തലമുടികെട്ടുമായിരുന്നു അവളുടെ കോലം . ആ സ്ത്രീയുടെ മുഖത്ത് സ്വന്തം വീട്ടില്‍ ചെന്ന് കയറുന്നതിന്‍റെ  സന്തോഷം ഒട്ടും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പകരം ഒരു മൌനം മാത്രം . അവന്‍ കാര്യങ്ങള്‍ ചോദിക്കുന്നതിനു മുമ്പ്തന്നെ അവള്‍ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അകത്തേക്ക് ഓടി.
കാര്യങ്ങള്‍ മനസിലായതുകൊണ്ടാകാം ഒരു തുള്ളി കണ്ണുനീര്‍ തുടച്ചുകൊണ്ട് ആ വാതില്‍പ്പടിയില്‍ നിന്നും പുറത്തേക്കിറങ്ങി.

 
                                                                    നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളുമായി അവന്‍ ചെന്നുനിന്നത് മുറ്റത്തെ മാവിന്‍റെ ചുവട്ടില്‍ ആയിരുന്നു. സങ്കടത്തോടെ അവന്‍ ആ മാവില്‍ ചേര്‍ന്നുനിന്നു. ചെറുപ്പംമുതലേ അവന്‍റെ സന്തോഷവും സങ്കടവും ആ മാവിനു അറിയാവുന്നതുകൊണ്ടാകാം  അവന്‍ അവിടെ ചേര്‍ന്നു നിന്നത്. ഒരു ചെറിയ മന്ദമാരുതന്‍ വന്നപ്പോള്‍ ആ മാവ് ഒരു ആശ്വാസം നല്‍ കുന്നപോലെ ശിഘിരങ്ങളിലെ ഇലകള്‍കൊണ്ട്  അവനെ ഒന്ന് തലോടി.അപ്പോള്‍ അവന്‍റെ നോക്കിയത് വിദൂരതയില്‍ ഉള്ള ആ ചെറിയ കുന്നിനെ ആയിരുന്നു . അവന്‍റെ മനസ്സില്‍ അപ്പോള്‍ ഓടിയെത്തിയത് കുട്ടികാലത്ത് അവന്‍റെ കുഞ്ഞേച്ചിടെ മുഖമാണ് .  " അനിയന്‍കുട്ടാ ...നീ എന്തെടുക്കുകായ അവിടെ....പുറത്തേക്കു പോകലല്ലേ  എനിക്കു പേടിയാ.....ഇങ്ങോട്ടുവരുന്നുണ്ടോ...."
                                                           


                                                                     
                                                                   
                                                               

                                                               

                          ഞാന്‍ വെറുമൊരു ഭ്രാന്തന്‍ ..... മരുഭൂമിയിലെ ഭ്രാന്തന്‍..... 
                         

കുറിപ്പ് .....

ഒരു ബ്ലോഗ്‌ എഴുതുന്നത് എങ്ങനെ എന്ന്‍  എനിക്കറിയില്ല....എന്നാലും ചിലരുടെ എഴുത്തുകളില്‍ നിന്നും കുറിപ്പുകളില്‍ നിന്നും ഒന്ന് എഴുതിയാല്‍ കൊള്ളം എന്ന് തോന്നി........


                                        ഞാന്‍ ഈ മരുഭൂമിയില്‍ വന്നിട്ട് മൂന്ന് വര്‍ഷം തികയുന്നു. പലരുടെയും അനുഭവത്തില്‍ നിന്നും ഞാന്‍ അറിഞ്ഞപോലെ ജോലി അന്ന്യോഷിക്കേണ്ടി വന്നിട്ടില്ല, അതിനു വേണ്ടി എനിക്ക് കഷ്ടപെടെണ്ടി വന്നിട്ടില്ലാ. ആരുടെയോക്കെയെ സഹായം കൊണ്ട്  നല്ല മനസുകൊണ്ടും പുതിയ ഒരു ജീവിതം ,മാന്യമായ ജോലി, മാസാവസാനം കൃത്യമായി ശമ്പളം. ജോലിയില്‍ ജോയിന്‍  ചെയതകഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ജോലി മാത്രമല്ല ജീവിതം മറ്റു ചിലതും  കൂടിയാണ്  എന്ന് മനസില്‍  ഉണ്ടെകിലും പുറത്തേക്കിറങ്ങാന്‍ മടിയായിരുന്നു. കാരണം ആര്‍കും എന്നെ അറിയില്ല .എനിക്കും ആരെയും അറിയില്ല. എന്നാലും ലോകം എന്താണെന്നറിയാന്‍ പുറതെക്കിറങ്ങേണ്ടി വന്നൂ. രാത്രികാലങ്ങളില്‍ കാണാന്‍ നല്ല ഭംങ്ങിയാണ്.വലിയ കെട്ടിടങ്ങള്‍, വര്‍ണങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞ പലതരത്തില്‍ തിളങ്ങുന്ന ലൈറ്റുകള്‍, തിരക്കേറിയ നഗരവീഥികള്‍ ,നാലുവരിപ്പാതകള്‍ , തലങ്ങിനും വേലങ്ങിനും ഓടുന്ന വാഹനങ്ങള്‍,ലോകത്തിന്‍റെ ഒട്ടുമിക്ക ഭാഗതിനിന്നും ഉള്ള ആളുകള്‍, അവരുടെ സംസാരങ്ങള്‍............. എന്നാല്‍ പകലോ 60 ലെ സിനിമകള്‍ പോലെ ഒരു ബ്ലാക്ക്‌ ആന്‍ഡ്‌ വൈറ്റ് ചിത്രം....അങ്ങനെ അങ്ങനെ അങ്ങനെ.... ഇതില്‍ എന്താ ഇത്ര പുതുമ എന്നായിരിക്കും.? പുതുമ ഒന്നുംതന്നെ ഇല്ലാ... പക്ഷെ എനിക്ക് മനസ്സില്‍ ഉടക്കിയ കാര്യങ്ങള്‍ ഞാന്‍ കുറിക്കുന്നു....


                                      എവിടെയും സുഹൃത്തുക്കള്‍ എനിക്ക് ഇഷ്ടമായിരുന്നു. അവര്‍ക്കുവേണ്ടി ഓരോ കാര്യം ചെയ്യുമ്പോഴും ഞാന്‍ അതില്‍ സന്തോഷം കണ്ടെതിരുന്നു മാത്രമല്ല എല്ലാറ്റിനും ഉപരി എനിക്ക്അതില്‍  സംതൃപ്തി ലഭിച്ചിരുന്നു. ഇവിടെ വന്നപ്പോഴും എനിക്ക് ചിലരെകിട്ടി. പക്ഷെ എന്താണെന്നറിയില്ല ഒരു ആശയകുഴപ്പം. സുഹൃത്തുക്കള്‍ എന്നും പറയാന്‍ പറ്റില്ല. പരിചയക്കാര്‍ എന്നും പറയാന്‍ പറ്റില്ല. രണ്ടിനും ഇടയിലായപോലത്തെ അവസ്ഥ. എന്താന്നുവച്ചാല്‍ എല്ലാവര്ക്കും കാണുമ്പോള്‍ ഉള്ള പരിചയം പുതുക്കല്‍  മാത്രമേ ഉള്ളു.കാണുമ്പോള്‍ പോലും വച്ചുപിടിപ്പിച്ച ഒരു ചിരി, ബലംപിടിച്ച സംസാരം . ഇടക്ക് ഒന്ന് ഫോണില്‍ വിളിച്ചു " എന്തുടെട അളിയാ വിശേഷം...സുഖം തന്നെടെയ്‌.."...,,,,"  എന്ന് ആരും ചോദിക്കില്ല.. അല്ലെകില്‍ വിളിച്ചെന്ന് തന്നെവച്ചോ, എന്തെകിലും ആവശ്യങ്ങളോ സഹായങ്ങളോ അവര്‍ക്ക്‌ ഉണ്ടാകും. ഇതാണോ സ്വഹൃതം. എന്‍റെ  ഒരു ചെങ്ങാതി അവന്‍റെ  കുറിപ്പില്‍ എഴുതിയപോലെ "ഒന്ന് കെട്ടിപ്പിടിച് വൈകൊട്ടെന്ത പരിപാടി " എന്ന് തമാശക്കുപോലും ചോദിക്കാനുള്ള മനസ്സു ആര്‍കും ഇല്ലാതായിരിക്കുന്നു. നാട്ടിലെ എന്‍റെ സുഹൃത്തുക്കളെ ,നിങ്ങള്‍ തന്ന ഓരോ ഫോണ്‍കോള്‍കളും സ്നേഹത്തോടെ പുറത്തു തരുന്ന തല്ലുകളും എപ്പോള്‍ എനിക്ക്  വേദനയോടെ പുഞ്ചിരിനല്‍കുന്ന സുന്ദര ഓര്‍മകളായി മാറുന്നു.ഞാന്‍  നിങ്ങളെ ഒത്തിരി സ്നേഹിച്ചുപോകുന്നു...




                                      രാഷ്ട്രീയം  ആണ് മറ്റൊന്ന് . എനിക്കിഷ്ടമല്ലാത്ത മറ്റൊരു കാര്യം. നാട്ടിലെ രാഷ്ട്രീയം ഒരു "കുരു" ആണെകില്‍  ഇവിടെ അത് " കൂനുംമേല്‍ കുരു " ആണ്. ഒരിക്കല്‍ പുസ്തകങ്ങലോടുള്ള താല്പര്യംകൊണ്ട് ഒരിക്കല്‍ ഞാന്‍ ഒരു സംഘടനില്‍ ഒരു മേമ്ബെര്ഷിപ്‌ എടുക്കാന്‍ ചെന്നപ്പോള്‍ ഒരു ചോദ്യം " നീ ഏത് പാര്‍ട്ടിക്കാരനാ...? " സത്യത്തില്‍ ഞാന്‍ ഒന്ന് ഞെട്ടിപ്പോയി.ഒരു സാധാരനകാരന് ഇവിടെ പിടിച്ചുനില്‍കനമെകില്‍ ഏതെകിലും ഒരു പാര്‍ട്ടിടെ പ്രവര്‍ത്തകനാകണം.  പിന്നീട് ഞാന്‍ മനസിലാക്കി നാട്ടിലെ രാഷ്ട്രീയം ഒന്നും അല്ല, ഇവിടെയാണ്‌ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ അഗ്ഗത്തട്ട് . പിന്നീട് കാണുമ്പോള്‍ ഉള്ള ചിരിപോലും "ആ ഇവന്‍ നമ്മുടെ പാര്‍ട്ടിക്കാരന്‍ അല്ലാ , അപ്പോള്‍ മൈന്‍ഡ് ചെയ്യേണ്ട  എന്നാ രീതിയില്‍ ആയി.യുറോപ്പ്യന്‍ നാടുകളില്‍ ക്ലബ്കളും സംഘടനകളും ആണ്  ഓരോ കലാകാരനെയും,കഴിവുള്ളവരെയും  ഉയര്‍ത്തിക്കൊണ്ട് വരുന്നത്.അവിടെ രാഷ്ട്രീയമല്ല. ഓരോന്നിലും ഉള്ള താല്പര്യമാണ് കാരണം. മലയാള നാട്ടില്‍ എന്താ കഴ്വുള്ളവര്‍ കുറയുന്നതിന് കാരണവും ഇതൊക്കെത്തന്നെ ...  "സ്വന്തം ആളുകള്‍ സിന്ദാബാദ്‌""" "'' ഇങ്ങനെയാണോ എല്ലാവരും....


                                                  
                                       എന്താ  ഈ ലോകം ഇങ്ങനെ ...?  സ്നേഹവും , പരിചയം പുതുക്കലും മനുഷ്യന് അന്യമാവുകയാണോ...? നാടും വീടും വിട്ട് ഉറ്റവരെയും ഉടയവരയൂം വിട്ട് ഈ അന്യനാടുകളില്‍ വന്നത് ഒരു മല്സരതിനുവേണ്ടി ആണോ...?  എന്ത് സന്തോഷം കിട്ടുന്നു നിങ്ങള്‍ക് ഈ ജീവിതത്തില്‍നിന്ന്..? ഇതാണോ നിങ്ങള്‍ സ്വപ്നം കാണുന്ന ജീവിതം....?  വാര്‍ധക്യകാലത്ത്‌ ഓര്‍ക്കാന്‍ എന്ത് മധുര സ്മരണകളാണ് ഉള്ളത് ....??


                                         
                                        ഞാന്‍ വെറുമൊരു ഭ്രാന്തന്‍ ..... മരുഭൂമിയിലെ ഭ്രാന്തന്‍.....